Küçüklüğümden beri anneme göre ceplerime arkadaşlarımı koyarım, dolar şişer o cepler. Bir de bir güzel hayatımın en ortasına oturturum. ‘Ailenin bile önüne geçiyor kızım ceplerindekiler’ der.

Büyüdüm, evlendim, çocuklandım, o ceplere tanınan öncelik hala aynı!

Hiç de gocunmadım, aklıma bile gelmedi ne kadar verdiğim, ne kadar aldığım.

Sadece kötü gün dostu aramadım kendime. İyi günümde de sevincimi paylaşacak insanlar aradım.

Çünkü bir insanın mutluluğunu can-ı gönülden hissetmek zordur esasen.

Bu lafımı ciddiye alın; iyi gün dostu bulmak çok zordur, kötü gün dostları bulmak kadar…

Sadece dost da aramadım esasen. Arkadaşlarım da çok oldu ve mutlu etti beni. Arkadaş olmam için kalbimin tüm derinliklerini açmam gerekmedi.

Arkadaş yani ‘ARKA’daş. Vermişsin sırt sırta ilerliyorsun hayatta. Arkanı dönebilmişsin güvenip, yetmez mi? Bana hep yetti!

Kötü günümde de etrafım hep çok kalabalık oldu. Üzüntüme gözyaşıyla eşlik ettiler. Üstelik normalde 24 saatimi beraber geçirdiğim insanlar bile değildi çoğu.

Annem eşime evlenirken demişti ki ‘Bu kız arkadaşları için canını verir, onun mutluluğunu istiyorsan sakın arkadaşlarından uzak tutma’. O zamanki nişanlım gülümsedi…

Daha ilk buluşmalarımızda koşa koşa arkadaşımın yanından gelir, biraz vakit geçirdikten sonra başka arkadaşımın yanına koşardım. Kalbim deseniz aşktan ötürü pıt pıt atardı ama buluşmalarımız o kadar iki araya bir dereye sıkışırdı ki en sonunda benim aşkımı sorgular olmuştu.

Siz hiç henüz flört ettiğiniz insanın yanına bir dolu arkadaşınızla gittiniz mi? Veya romantik yemeğin ortasında gelen telefon üzerine ‘Arkadaşım sevgilisiyle kavga etmiş, gitmem gerek acilen’ diye bir gayret restoranı terkettiğiniz…

Empati deseniz ohooooo kendimden geçerim o konuda, üstüme tanımam. Birisi hamile mi? Zannedersiniz ki ben hamileyim, birisi mi doğurdu, içimde hissederim o ilk günlerin bocalamasını. Birisi hayattan mı sıkıldı, paralarım kendimi ona güzel bir yol bulmak için.

Neyse, tüm bunlar olurken bir bakmışım çok da birikmiş ceplerimde arkadaşlıklar, dostluklar.

Araya bir iki yanlışlar da sıkışmış. Cepte tutsam olmaaz, diğerlerine haksızlık. Atsaaaam, kıyamam da.

Ben de çıkardım cebimden koydum kenara. Cebimdeki onca harikaların içinde birkaç kaçak derdim değildi de hamilelik garip bir dönem işte.

Koydum karşıma bakıyorum. Ben şimdi atsam ayıp mı ederim, sonradan utanırım mı, iyi mi ederim bilemedim. Ne edeyim hadi söyleyin…