Ona Ağabey Gibi Davranmak İstemiyorum

Bu çocuk kardeşi olmaya hazır mı diye düşünürken sabah babam telefonda bana bambaşka bir bakış açısı sundu.
 
Bu çocuk durgunlaştı sanki bebekten bahsetmesek mi? Bahsetmeden de olmaz ki, yok sayamayız. Hırçınlaştı mı ne? Yok yok içine kapandı. Okulda da gördüm ben, bir garipti. Dur öğretmeniyle konuşayım. Öğretmeni bir değişiklik gözlemlememiş ama ben tembihledim iyice bakacak, görünce haber verecek.

O zaman şöyle yapalım, yok yok böyle yapalım. Anne sen söyle ne yapalım? Kubilay sen bir konuşsana baba-oğulsunuz ya açar içini sana. Ben mi konuşsam? Konuşmasam da sussam mı? Offf ne yapsam?

Babama yine sabah sabah dert yanıyordum bu çocukta bir şey var ama ne bulamadım diye.
“Kızım rahat bırak çocuğu, o gayet normal, bence sen hazır değilsin onu ağabey yapmaya!”

Hı??!!

Evet, koskoca itiraf; ona ağabey gibi davranmak istemiyorum!

Bazen bakıyorum, küçücük... Henüz beş yaşında, aklı var, fikri yok işte. Yaşına göre sorumluluk sahibi ama nihayetinde çocuk bu. Evin küçüğü sıfatını hak edecek kadar küçük. Ağabey olması için çok minik daha benim gözümde. ‘Hele bebek gelsin gör bak nasıl büyük gelecek sana’ diyorlar. Herkes öyle diyorsa vardır bildikleri. Bir süre sonra o küçücük yanakları bana büyük gelecek. Birden büyüyecek gözümde. Ben de, özellikle gece uyurken uzun uzun seyrediyorum minik parmaklarını, minik ağzını. Minik geldiği hallerini beynime iyice kazıyorum.

“Ağabey olacaksın” diyorlar. Daha hiç demedim. Diyen yeterince var zaten. O bir bebek ile kardeş yani “karındaş” olacak. “Yardıma ihtiyacım olacak ve sen yardım edebilirsin gibime geliyor. Yardım edersen beni çok mutlu edeceksin” diyorum.

Ya bu ilk çocuklara ağabeylik ve ablalık görevi fazla değil mi?

Ona sorsanız heyecan bir dünya. Eve bebek gelecek, beraber yıkayacağız, konuşamayacak. Komik komik bakacak. İşin pembe pancurlu kısmında.

Bak oğlum diyorum, gece bizimle yatacak bir süre, senin, bebekliğinde yaptığın gibi…

Onu kucağımda taşımam gerekecek, her bebekte olduğu gibi…

Bol bol onun bebeklik fotoğraflarına bakıyoruz, istiyorum ki aynı süreçlerden geçtiğini bilsin.

“Eve gelecek bebekle hayatımız çok güzel olacak ama zorlanabileceğimiz taraflarda olabilir. Sen de ben de birbirimize ne hissediyorsak anlatalım” diyorum.

Pedagogların, psikologların görüşlerini biliyorum ama anne yüreğim onun ağabey olmasına hiç hazır değil sanki. Psikologlar bu durumla ilgili bir görüş belirtmiş mi acaba? Sadece ben miyim bunu yaşayan anne? Normal mi bu düşüncelerim?

Merak ediyorum…

Valide Sultan Gizem