İleride Türkiye`ye dönmenin en korkunç yanı ne olacak biliyor musunuz?
Çocuğumu gereksiz eğitim sistemine yem etmek!

Bakın size anlatayım bizim okul muhabbetlerini…

Bir kere okula giyilen kıyafetler tamamen pazar veya hadi bilemedin marketlerin fırsat reyonu malları. En ucuzu…

Okulda her şey çok basit.
Tamamen eğitim odaklı.
Özel okul fakat asla veli ve de en önemlisi öğretmen şımarıklığı yok.
Her ülkeden, her meslekten veliler var.
Düşünürseniz esasen her çocuğun birbirine anlatacak çok hikâyesi var.
Ama bu şımarıklık getirmiyor.

Mesela ben hiç şapkasında “GAP” yazan çocuk görmedim.
Ben oğluma Hilfiger tadında hayat sunamam ki!
HEM NİYE SUNAYIM Kİ?
Benimle yaptığı pazarlık, okula takmak istediği örümcek adamlı şapkayken ben nasıl kıyıp da oğlumu Tommy Amca`yla tanıştırayım?
Nasıl kıyıyorsunuz çocuklarınıza?

Okuldaki materyaller de çok basit. Tek amaçları işlevi. Gösterişten bir haberler. Göz boyama gibi dertleri de yok.
Annem, oğlumun okulunu ilk gördüğünde çok büyük hayal kırıklığına uğramıştı.

Özel okulda nasıl böyle sınıf olabilirdi?

“Nesi var anne?” diye sordum.    
“Bir şeyi yok ki !” dedi
“Sana yok! Bak bakalım, çocuk için ne yok?” diye sordum.

Çocukların doğum günleri bile tamamen oynamaktan ibaret. Canları ne istiyorsa ona göre seçenek mevcut. Yüzme doğum günü partisi mi? O halde havuzun en basiti! Havuz başı şaşaalı parti nerdeeee?

Türkiye`deki sünnet düğününü andıran -güya yaratıcı- doğum günlerini gördükçe ürküyorum.
Ben çocuğuma öyle bir doğum günü sunamayacağım gibi sunmakta istemem. Ama bu çarka girmem de çok olası.

Bizde her şey sadece çocukların ihtiyacından ibaret. Daha fazlası yok.

Türkiye`de, Tunacan`ın okulunun muadili açılıyormuş.
Aman Allah`ım, önce bir arkadaşım mail atmış, fikrimi sormuş. Sonra çok değişik ortamlarda, anne ve babaların bahsettiğini gördüm.
Gayet basit bir model dünyanın en özel, güzel, abartılı formülü olarak yazılmış da yazılmış.
Eğitim ve metotları konusunda kişisel ilgim vardır ama hiç bu kadar yaygara kopacağını tahmin edemezdim.
Üzüldüm…

Korkuyorum.

Diş buğdayının bile büyük şatafatla yapıldığı ülkemde çocuğumu kargaşaya atmaya korkuyorum.
Çünkü benim oğlum bu ortamlardan o kadar uzak ki… Baş etmeyi bilemez bile.

Burada çocuklar hala annelerinin elinden tutup mahalledeki salıncağa zıplaya zıplaya gidiyor.

Ayakkabılarının üstünde marka yok ama cepleri o kadar değişik hikâye dolu ki…
Suşi onlar için öğrenilmesi gereken genel kültür değil. Suşi, sınıf arkadaşının annesinin öğrettiği bir yemek. Hepsi o!
Hatırlarsanız bizim karnelerde sol tarafa bakılırdı, sağ taraftaki davranış notu pek dikkate alınmazdı.
Karnelerinde “Çevreye karşı sorumluluk” puanları var. Özür dileme ve selamlaşma alışkanlığı notları ise üstünde düşünülen alanlar.



Yazdıklarıma kızabilirsiniz ama bunlar benim hissettiklerim ve yaşadıklarım.

Ülkemizde öğretim konusunda fazlaca iddialı olduğumuzu biliyorum ama eğitim açısından MAALESEF sınıfta kalmış bir sistemimiz var.
Eksik olsa bile kabulüm ama çok yanlış yoldayız.
Ve biliyorum ki bir ülkeyi taşıyan kolonlardan en önemlisi EĞİTİM.

Bu konuda saygı çerçevesinde fikirlerine açığım.

DİP NOT: Böyle atıp tuttum ama yinelemeden duramayacağım. Çocuk yetiştirme konusunda büyük konuşmaktan imtina ederim. Allah önce hayırlı evlat versin.