Kimse bana inanmıyor!

Bu kadar çizimler yapıyorsun, dikişler dikiyorsun, maketler tasarlıyorsun ama şu ojeyi nasıl süremiyorsun diyorlar. Canım editörüm Meltem ime göre tıp dünyası beni ele almalı ve incelemeliymiş, o derece yani:)

E haklılar tabi. Ama elimde değil gerçekten beceremiyorum. O minik fırçayı elime aldığımda tir tir titriyorum. Sadece tırnaklarımı değil tüm parmaklarımı boyuyorum. Sonrasında ise işini yeni bitirmiş ama elini henüz yıkamamış bir seri katile benziyorum.

Çevremdekilerin ellerimi gördüklerinde verdikleri tepki genelde,

“Bu neeeee?”
ya da gözleri yerlerinden fırlamış vaziyette,
“BU NEEEEEE?” oluyor.

Yapacak bir şey yok, olmayınca olmuyor işte.

Zavallı ben, kıyafetime uygun ojeyi sürmek istediğimde bir kurban seçip “N”olurrrrrr şu ojemi bir sürüver” diyerek yalvarış moduna geçiyorum.

Tabi bir de benim gibi sakar ve unutkan birinin ojesini kurutma işkencesi var ki o konuya hiç girmeyeyim. Mutlaka bir iki defo oluşuyor tam anlamıyla kuruyana kadar.

İşte buraya yazıyorum! İnanılmaz imreniyorum ve hatta kıskanıyorum iki dakikada şu oje sürme işini halledenlere.

Hemen hayal kuruyorum… Sevimli bir robotum olsa, ellerimi uzattığım zaman o da tırnaklarımı boyasa diyorum. Duruma göre rahatlatıcı müzik çalabilir, isterse el masajı da yapabilir:)

Hayali bile güzel..

Evet, evet istiyorum!

Kesinlikle bu oje sürme robotundan istiyorummmmmm:)

Sevgiler,

Pino